Zaman gerçekten su gibi akıp geçti… Ne ara başladım, ne ara mezun oldum bilmiyorum. Ama bugün, yıllardır hayalini kurduğum bir bölümü bitirmenin gururunu yaşıyorum.
İlk ve Acil Yardım okumak; sadece bir meslek değil, sorumluluk, sabır, vicdan ve yürek işiymiş… Bu süreçte sadece ders çalışmadım; insanlara nasıl dokunulur, kriz anlarında nasıl ayakta kalınır, bir nefesin ne kadar değerli olduğu nasıl anlaşılır, hepsini öğrendim.
Kolay değildi elbette. Yorgun düştüğüm, umutsuzluğa kapıldığım zamanlar oldu. Ama vazgeçmedim. Çünkü içimde hep bir ses “devam et” dedi. Şimdi geriye dönüp baktığımda, tüm yorgunluklar yerini tarifsiz bir gurura bırakıyor.
Henüz atamam yapılmadı ama biliyorum ki her şey zamanla… Ben elimden geleni yaptım, gerisi sabır. Gün gelecek, birilerinin hayatına gerçekten dokunacağım. Şu an bu hayalin biraz uzağında olsam da, bir gün o üniformayı gururla giyeceğime inanıyorum.
Teşekkür ederim RTEÜ… Bana sadece bir meslek değil, bir bakış açısı, bir amaç ve çok güzel dostluklar kazandırdın.